Het kinderboek Plonsmuts is eindelijk aangekomen van de drukker. Wat een stapel boeken! Gelukkig had ik mijn vriend bij me om te helpen met het zware werk, want samen hebben we
alle dozen naar boven moeten sjouwen. Door ruimtegebrek staan ze nu netjes opgeslagen in de logeerkamer van mijn moeder.
Toen ik het boek voor het eerst in handen had, voelde ik vooral trots. Wat ziet het er mooi uit! En dat is nog maar de buitenkant. Natuurlijk gaat het uiteindelijk om het verhaal, maar een mooie cover is ontzettend belangrijk. We zeggen vaak: never judge a book by its cover, maar in werkelijkheid doen we dat (bijna) allemaal.
Ik merk het bij mezelf ook. Eerst valt mijn oog op de omslag. Daarna lees ik de flaptekst. Spreekt die me aan, dan kijk ik verder en lees ik de eerste zin. Die moet me grijpen. Dan de eerste bladzijde. En als ik dan nog niet helemaal overtuigd ben, lees ik midden in het boek nog een stukje. Pas daarna besluit ik of ik het wil lezen.
Natuurlijk hoop ik dat mijn boeken over Oetje meteen aanspreken. Maar zo werkt het niet. Wat de één geweldig vindt, vindt de ander helemaal niks. Smaken verschillen nu eenmaal. Toch merk ik dat Oetje iets raakt bij veel mensen. De verkoopcijfers stijgen duidelijk en regelmatig krijg ik hartverwarmende reacties. Als schrijver en illustrator is het jammer dat je er meestal niet bij bent wanneer iemand je boek leest. En niet iedereen neemt achteraf de moeite om een berichtje te sturen. Daar ligt toch vaak een drempel. Maar als die reacties me bereiken, dan zijn ze extra waardevol.
Waar gaat het kinderboek Plonsmuts over?
Met het kinderboek Plonsmuts wil ik een liefdevol en hartverwarmend verhaal vertellen over vriendschap, onvoorwaardelijke liefde en het belang van samenwerken.
De flaptekst van kinderboek Plonsmuts:
Oetje schrikt enorm als ze hoort van de plannen van meneer Banks. Hij wil een hotel bouwen in het Zompbos – precies op de plek waar zij woont. Paleis, haar houten huis en trouwe vriend, moet worden gesloopt. En alle bomen in het bos, waar honderden dieren wonen, zullen worden omgehakt.
Terwijl de boswachter zoekt naar bedreigde dieren en planten om het Zompbos te redden, sluit Oetje een bijzondere weddenschap met meneer Banks. Als zij binnen één week de grootste glijbaan van het land weet te bouwen, blijft Paleis staan en is het bos gered.
Zal het Oetje lukken om Paleis en het bos te redden? Of wordt haar huis door de sloopkogel tot splinters geslagen en moet ze Coentje en Walbert achterlaten om te verhuizen naar het weeshuis in Zegenrijk?
Maar er zit nog een belangrijk thema in het verhaal. Namelijk de vraag: leeft Paleis? Paleis is Oetjes oude en vervallen huis. Het huis lijkt altijd al tegen Oetje te praten, maar in dit verhaal gaat Paleis door een ware achtbaan van emoties. Boosheid, angst en verdriet. Wie minder fantasierijk is, kan daar allerlei logische verklaringen voor bedenken. Het schudden van Paleis van woede zou een aardbeving kunnen zijn. Zijn tranen misschien een vochtprobleem. En wanneer hij boos zijn deuren en luiken dichtklapt, zou je kunnen denken aan een harde windvlaag.
Oké, ik weet het, huizen leven niet. Toch heeft het idee dat huizen een eigen karakter hebben mij altijd gefascineerd. Ik zie vaak gezichten in huizen. Soms kijken ze moe, verdrietig of zelfs depressief. Maar er zijn ook vrolijke huizen die lijken te lachen als de kerstman: “ho, ho, ho!” En dan heb je nog de verbaasde huizen, met wenkbrauwen als kleine bruggetjes boven hun ramen.
Juist daarom was het schrijven van dit verhaal zo’n plezier. En dan is er natuurlijk ook nog Oetjes onvoorwaardelijke liefde voor haar oude, vervallen huis. De diepste vorm van genegenheid en acceptatie. Houden van iemand om wie hij of zij is zonder verwachtingen of hoge eisen. Dat raakt mij persoonlijk. En ik hoop dat het de lezers ook raakt.
Dus ja, al is het mijn eigen boek, ik zeg het toch: lees het! En laat me vooral weten of jouw huis ook karakter heeft of misschien zie jij ook gezichten in huizen. Ik hoor het graag.
Laat het me hier weten
Ik hoop dat de lezers veel plezier beleven aan kinderboek Plonsmuts.
Tot Oetje