Het begint steeds meer ergens op te lijken… In deze Oetje 3 kinderboek update vertel ik hoe dicht ik bij de afronding ben.
Elke keer opnieuw verbaast het me hoeveel werk er eigenlijk komt kijken bij het maken van een kinderboek. Zeker als je, zoals ik, alles zelf doet. Van schrijven en illustreren tot vormgeving en uitgeven — en dan heb ik het nog niet eens over alle administratieve taken die erbij horen. Het is een compleet proces waar je als maker volledig in opgaat.
Alsof dat nog niet genoeg is, wordt deel 3 ook nog eens iets dikker dan de eerste twee delen. Niet enorm, maar toch zo’n vijfentwintig pagina’s extra tekst. En dat betekent… juist: nóg meer illustraties om te maken.
Tijdens het schrijven van deze update over Oetje 3 merk ik nog meer hoeveel werk er achter één kinderboek schuilgaat. Maar ik laat me de moed niet in de schoenen zakken. Oké, mijn oorspronkelijke planning om het boek in april af te hebben, heb ik helaas niet gehaald. Maar ik geef niet op. Als ik nu echt doorzet, hoop ik het boek vóór juni gedrukt en wel in handen te hebben. Dat betekent wel dat ik flink gas moet geven — en geloof me, dat doe ik al. Mijn tong hangt inmiddels bijna op mijn schoenen.
Op dit moment werk ik aan de laatste twaalf illustraties en moet de cover nog uitgewerkt worden. Daarna volgt de opmaak (die gelukkig al grotendeels in de steigers staat) en natuurlijk nog een hele lijst aan administratieve zaken. Het is een intensieve, soms wat frustrerende fase.
Soms denk ik wel eens aan schrijvers die werken met een reguliere uitgeverij. Na het schrijven van hun boek kunnen zij zich vaak alweer richten op een volgend idee. (Althans, dat denk ik, maar ook zij zullen nog wel wat te regelen hebben.) Dat lijkt me soms zo fijn. Maar als selfpublisher ligt dat toch écht anders. Er komt nog een enorme hoeveelheid werk achteraan voordat een boek daadwerkelijk in handen van lezers belandt.
Misschien mogen selfpublishers daar best wat meer waardering voor krijgen. Er is inmiddels zelfs een speciale dag voor in het leven geroepen (19 april), maar die krijgt nog niet veel aandacht. Begrijpelijk — zulke dingen hebben tijd nodig om te groeien — maar wat mij betreft verdient het zeker meer zichtbaarheid. Want als het eindproduct goed is, dan zit daar een enorme hoeveelheid werk en doorzettingsvermogen achter. En daarna begint het eigenlijk pas: het promoten, zichtbaar maken en onder de aandacht brengen van het boek. Dat is niet altijd makkelijk, en erkenning blijft soms uit. Maar gelukkig merk ik dat Oetje steeds meer mensen weet te bereiken. En de waardering van lezers die haar leren kennen, maakt alles meer dan de moeite waard.
Wil je me aanmoedigen doe dit dan via social media. Echt het helpt enorm!
Ik zit op instagram en facebook.
Ik heb gehoord dat in het buitenland het werk van selfpublishers al veel meer wordt gewaardeerd dan in Nederland. Maar ja, om er nou voor te gaan verhuizen 😀
Eerst Oetje 3 maar even ter wereld brengen 😀
Dat was weer een korte Oetje 3 update, nu snel verder met de laatste illustraties en de cover.
Wordt vervolgd én… Tot Oetje!
